C. Plinius Caecilius Secundus, Epistulae 6.7
Pliny the Younger writes to his young wife Calpurnia during one of his absences from home. He responds to a letter in which she described keeping his books beside her as consolation, and reflects on how her own letters both ease and sharpen his longing for her.
Tier 1
C. PLINIUS CALPURNIAE SUAE S.
Calpurnia mea, scrīpsistī mihi: quia absum, valdē trīstis es. ūnum sōlācium habēs: librōs meōs tenēs. saepe etiam librōs in locō meō pōnis ubi ego sedēre soleō.
hoc mihi grātissimum est. gaudeō quod mē requīris. gaudeō quod hae rēs tē sōlantur.
ego quoque epistulās tuās iterum atque iterum legō. saepe eās in manūs sūmō quasi novae sint.
sed cūr epistulae tuae dēsīderium meum augent? hoc cōgitō: sī litterae tuae tam dulcēs sunt, quam dulcia sunt verba tua! quantō magis tē ipsam audīre cupiō!
quam saepissimē igitur mihi scrībe, quamquam hoc mē et dēlectat et vexat simul. valē.
Tier 2
C. PLINIUS CALPURNIAE SUAE S.
scrībis tē absentiā meā valdē afficī ūnumque sōlācium habēre, quod prō mē libellōs meōs teneās, saepe etiam in locō meō collocēs. grātum est quod nōs requīris, grātum quod hīs rēbus acquiēscis; invicem ego epistulās tuās saepe relegō atque identidem in manūs quasi novās sūmō.
sed eō magis ad dēsīderium tuī accendor: nam cuius litterae tantum habent suāvitātis, huius sermōnibus quantum dulcēdinis inest! tū tamen quam frequentissimē scrībe, licet hoc ita mē dēlectet ut torqueat. valē.
Epistula Ipsa
C. PLINIUS CALPURNIAE SUAE S.
scrībis tē absentiā meā nōn mediocriter afficī ūnumque habēre sōlācium, quod prō mē libellōs meōs teneās, saepe etiam in vestīgiō meō collocēs. grātum est quod nōs requīris, grātum quod hīs fōmentīs acquiēscis; invicem ego epistulās tuās lēctitō atque identidem in manūs quasi novās sūmō. sed eō magis ad dēsīderium tuī accendor: nam cuius litterae tantum habent suāvitātis, huius sermōnibus quantum dulcēdinis inest! tū tamen quam frequentissimē scrībe, licet hoc ita mē dēlectet ut torqueat. valē.
