C. Plīnius Caecilius Secundus, Epistulae 6.4
Pliny writes to his young wife Calpurnia, who has traveled to Campania to recover her health. Unable to accompany her because of his duties in Rome, he confesses the particular anxiety of loving someone from whom one hears nothing, and begs her to write as often as possible.
Tier 1
C. PLĪNIUS CALPURNIAE SUAE S.
Calpurnia mea, numquam magis dē negōtiīs meīs doluī. quia occupātus eram, tēcum in Campāniam īre nōn potuī. quia occupātus eram, tē statim sequī nōn potuī.
maximē tēcum esse cupiēbam. oculīs meīs vidēre volēbam: esne iam fortior? estne corpus tuum melius? placetne tibi regiō? estne tibi bene sine difficultāte?
etiam sī sāna essēs, tamen anxius essem. cūr? quia nihil dē tē sciō. nihil scīre dē eā quam valdē amās semper anxium est.
nunc autem nōn sōlum abes, sed etiam aegra es. itaque omnia timeō, omnia imāginor. pessima semper cōgitō, quia hoc faciunt iī quī timent.
quārē tē rogō: cottīdiē mihi scrībe, vel etiam bis cottīdiē! dum epistulam tuam legō, minus anxius erō. sed cum epistulam lēgerō, statim iterum timēbō.
valē.
Tier 2
C. PLĪNIUS CALPURNIAE SUAE S.
numquam magis dē negōtiīs meīs doluī, quae mē nōn sunt passa aut tē proficīscentem valētūdinis causā in Campāniam comitārī aut profectam statim sequī. nunc enim praecipuē simul esse cupiēbam, ut oculīs meīs vidērem quid vīribus, quid corpusculō appārārēs, ecquid dēnique ōtium voluptātēsque regiōnis abundantiamque facile caperēs.
equidem etiam fortem tē nōn sine cūrā dēsīderārem; anxium enim est dē eō quem ārdentissimē dīligās interdum nihil scīre. nunc vērō mē cum absentiae tum īnfirmitātis tuae ratiō incerta et varia cūrā exterret. omnia timeō, omnia imāginor, quaeque nātūra metuentium est, ea maximē mihi quae maximē timeō fingō.
quō magis rogō, ut timōrī meō cottīdiē singulīs vel etiam duābus epistulīs cōnsulās. minus enim anxius erō dum legō, statimque timēbō cum lēgerō.
valē.
Epistula Ipsa
C. PLĪNIUS CALPURNIAE SUAE S.
numquam sum magis dē occupātiōnibus meīs questus, quae mē nōn sunt passae aut proficīscentem tē valētūdinis causā in Campāniam prōsequī aut profectam ē vestīgiō subsequī. nunc enim praecipuē simul esse cupiēbam, ut oculīs meīs crēderem quid vīribus quid corpusculō appārārēs, ecquid dēnique sēcessūs voluptātēs regiōnisque abundantiam inoffēnsa trānsmitterēs. equidem etiam fortem tē nōn sine cūrā dēsīderārem; est enim suspēnsum et anxium dē eō quem ārdentissimē dīligās interdum nihil scīre. nunc vērō mē cum absentiae tum īnfirmitātis tuae ratiō incerta et variā sollicitūdine exterret. vereor omnia, imāginor omnia, quaeque nātūra metuentium est, ea maximē mihi quae maximē abōminor fingō. quō impēnsius rogō, ut timōrī meō cottīdiē singulīs vel etiam bīnīs epistulīs cōnsulās. erō enim sēcūrior dum legō, statimque timēbō cum lēgerō. valē.
