Titus Livius, Ab Urbe Condita 3.45.1-3

Appius Claudius prefaces his ruling by declaring that the very law Verginius's friends cite actually favors liberty, but only if it is applied consistently regardless of circumstance or person; in cases where a free person is claimed, anyone may act as advocate, but in the case of a girl under her father's authority there is no one else to whom the claimant can yield possession, and so while the father is to be summoned, Marcus in the meantime is not to forfeit his legal claim but is to take the girl and promise to produce her when her alleged father arrives.

 

Tier 1

Appius declaravit quam eam legem ipsam, legem quam amici Vergini memorent, faverit libertati;

sed in ea lege tantum futura esse firma defensio libertati si non variet aut causis aut personis.

Appius dixit in iis causis quae in libertatem postulantem id iuris esse quia aliquis lege agere possit: in Verginia quae in manu patris sit, neminem alium esse cui dominus cedat possessione.

Itaque placebat patrem revenire; interea Appius non iubebat Marcum demittere suum ius, sed ut Marcus ducat puellam et promittat puellam revendendam in adventum eius qui pater nominetur.

Written by Robert Amstutz