Marcus Tullius Cicero, Pro Caelio [35]

Cicero poses the rhetorical question of why he might bring in someone so censorious when such a person might equally attack his client but says he will deal with that later. Cicero then turns and addresses Clodia as himself and demands that she must answer for why she is so familiar with Caelius if her accusations are to have any merit.

Tier 1

sed cur ego, o iudices, ita gravem personam induxi ut timeam ne se idem Appius subito vertat et incipiat accusare Caelium illa sua gravitate?

 

sed videro hoc posterius

 

et ita, o iudices, confidam ut me probaturum esse vitam Marci Caeli etiam severissimis iudicibus.

 

sed tu, femina – iam ego ipse tecum dico –

 

si tu cogitas probare ea quae tu facis, quae tu dicis, quae tu insimulas, quae tu laboras, quae tu arguis,

 

necesse est ut tu reddas et ponas rationem tantae familiaritatis, tanti moris, tantae amicitiae.

 

accusatores certe iactant multa in Caelium. cccusatores in Caelium multas delectationes iactant.

 

idemque accusatores significant se dicere nihil te invita.

 

quoniam tu, aliqua mente effrenata atque praecipiti, voluisti haec deferri in forum iudiciumque,

 

necesse est tibi aut falsa esse ostendere aut fateri nihil credendum est neque crimini tuo neque testimonio.

 

Written by Robert Amstutz