(Episode 22.2.b Mission Assist HUD)

>Alexandrīae, 30 BCE<

est clāmor māximus extrā iānuam conclāvis. tunc est fragor māximus quī venit dē iānuā. tandem iānua cadit in conclāve, magnō cum sonitū.

mīlitēs quī intrant videntur dē aliquō splendidissimō vēnisse. vidētis illōs induisse splendidissimōs amictūs et arma splendidissima.

tunc, vir quī fortasse habet XXX annōs, quī vidētur intellēxisse sē splendidissimum virum in universō esse, intrat.

ambulat graviter, manūs movet graviter, et corpus Antōniī graviter spectat.

sē vertit, graviter, ad Cleopātram.

“avē, optima rēgīna,” dicit

Cleopātra tacita est, sed nōn Salvia. “ō optimē Caesar, ecce, et vidē tē iniuriam fēcisse!"

gravitās solida Octāviānī manet. “et quae es, dulcis puella?” quōmodo sentītis eum nunc irātiōrem factum esse? aliquā, sentītis.

“sum...”

agendum: verba Salviae interrumpite dīciteque Octāviānō quid eī agendum sit.