sōl occidēbat. caelum suprā Carthāginem rubrum et aureum erat. in lītore, ubi nāvēs Troiānōrum in harēnā iacēbant, Aenēās et Dīdō sōlī ambulābant. Recentiī procul sequēbantur.

aliquid in āēre mūtātum erat. nūbēs ab occidentē veniēbant — nūbēs obscūrae, nōn nātūrālēs. ventus, quī tōtum diem calidus fuerat, nunc frīgidior factus est.

Dīdō hoc sēnsit. cōnstitit et Aenēam respexit.

"aliquid venit," Dīdō quiētē dīxit. nōn dē nūbibus loquēbātur.

Aenēās nihil dīxit.

"Aenēā," Dīdō dīxit, et nunc vōx eius nōn erat vōx rēgīnae. erat vōx fēminae quae amat et timet. "ego tibi omnia dedī. urbem meam, populum meum, cor meum. tē accēpī ubi nēmō tē accipere volēbat. nāvēs tuās refēcī. hominēs tuōs cīvēs meōs fēcī."

Dīdō propius ad Aenēam accessit. "iūrā mihi," inquit. "iūrā tē hīc semper manēre. prōmitte mihi — nōn sīcut rēgīnae, sed sīcut fēminae — tē numquam discēdere."

Aenēās eam spectāvit. et Recentiī in oculīs eius rem terribilem vīdērunt: amōrem vērum, et scientiam quod amor nōn satis est.

silentium longum. undae in lītore murmurābant. nūbēs prōpiōrēs veniēbant.

Aenēās Recentiōs respexit. oculī eius rogābant.

Sextus nihil dīxit. hoc erat mōmentum quod sine verbīs esse dēbēbat.

 Dīdō rogat Aenēam ut iūret. Aenēās Recentiōs spectat. nūbēs veniunt.