"Lapidem hīc pōne!" Bellātor clāmāvit. "Carthāgō est urbs magna — Dīdō est rēgīna magna — cūr Lapidem per mare portāre ubi iam bonam terram invēnistī?"

Aenēās, hīs verbīs audītīs, rīsit — prīmum rīsum quem Recentiī ab eō audīverant. "tandem," inquit, "aliquis quod ego sentiō dīcit!"

Aenēās statim clāmāre coepit: "Lapidem dēpōnite! fūnēs solvite! hīc manēbimus!"

labōrātōrēs, quī iam fessī erant, laetē clāmāvērunt. traha per harēnam trahī coepta est. Lapis lūcēbat — sed lūx eius nunc mūtābātur. cālidior, stabilior, quasi Lapis ipse in novā terrā requiēscere vellet.

sed Dīdō iam surgēbat.

rēgīna ā sēde suā surrēxit et ad lītus ambulāvit. nōn cucurrit — rēgīnae nōn currunt. lēniter et rēgāliter ad Aenēam et Recentiōs vēnit. oculī eius in Lapide erant.

"grātiās vōbīs agō," Dīdō Recentiīs dīxit, vōce plēnā auctōritātis. "sapienter cōnsuluistis." deinde ad populum suum sē vertit et, vōce quae per tōtum lītus audīrī poterat, dīxit:

"Lapis in templō Iūnōnis pōnētur! Carthāgō erit urbs Lapidis — urbs deōrum — urbs quae numquam cadet!"

Carthāginēnsēs clāmāvērunt. sed Aenēās nōn clāmāvit. lēniter frōntem contrāxit. hoc nōn erat quod exspectāverat. Lapis in Carthāgine manēre — id volēbat. sed Lapis in templō Iūnōnis, sub potestāte Dīdōnis — hoc erat aliquid aliud.

 Dīdō Lapidem prō templō suō postulat. Aenēās dubitat.