"nōn potes!" Bellātor clāmāvit — et statim intellēxit sē rēgīnae in terrā suā contrādīxisse.

sed Aenēās, quasi ā somnō excitātus, sē ērēxit. aliquid in verbīs Bellātōris eum tetigerat — nōn argūmentum, sed memoria.

"Lapis mihi commissus est," Aenēās dīxit. nōn erat vōx amantis — erat vōx ducis. "pater meus Anchīsēs, ubi vitam āmittēbat, mihi dīxit: 'portā Lapidem ad terram quam fāta tibī dabunt.' Hector ipse — umbra Hectoris — mihi in somnō apparuit et idem dīxit."

Aenēās Dīdōnem respexit. in oculīs eius dolor erat — sed etiam aliquid dūrius.

"dī mihi Lapidem dedērunt. nōn est meum Lapidem dare. nōn est tuum Lapidem accipere."

silentium in lītore. labōrātōrēs cōnstitērunt. fūnēs quiētē in harēnam cecidērunt.

Dīdō nōn clāmāvit. nōn īrāta vidēbātur — sed aliquid in oculīs eius clausum est, sīcut iānua quae lēniter sed certē clauditur.

"bene," Dīdō dīxit. ūnum verbum. et ad sēdem suam rediit.

Aenēās Recentiōs respexit. homō quī modo dux fuerat nunc iterum homō fessus erat. "venīte," quiētē dīxit. "ambulēmus."

 perge.