Aenēās Recentiōs per urbem dūxit.

nōn per viās perfectās — Carthāgō nōndum perfecta erat — sed per viās ubi labōrātōrēs saxā portābant, ubi architectī fundāmenta mētiēbantur, ubi fābricātōrēs in tēctīs stābant. ubīque erat sonus: vōcēs, rotae, lignum. urbs vīva, urbs surgēns.

"spectāte," Aenēās dīxit, et manū ad portum mōnstrāvit. "nāvēs ex omnibus terrīs veniunt — ex Aegyptō, ex Graeciā, ex Hispāniā. Dīdō portum aedificāvit quī iam melior est quam portus Tyriōrum."

ad mūrōs ambulāvērunt. mūrī altī erant et crassī, ex lapide magnō. "hōs mūrōs Dīdō in tribus annīs aedificāvit," Aenēās dīxit. "tribus annīs!"

deinde Aenēās cōnstitit. ad aquaeductum respēxit quem ingeniārī Dīdōnis ā montibus ad urbem dūxerant. aqua per canālem fluēbat, lūcida et frīgida.

"ego," Aenēās quiētē dīxit, "tōtam vītam errāvī. Troiam āmīsī. patrem āmīsī. uxōrem āmīsī — in flammīs, in nocte, in fugā." vōx eius tremēbat. "fāta mē ad occidentem vocant. semper ad occidentem. sed ad quid? ad terram quam numquam vīdī? ad urbem quae nōndum exstat? ego hīc — Carthāgine — urbem invēnī. rēgīnam invēnī."

Aenēās Recentiōs respexit. "sī Lapidem hīc pōnam — sī hīc maneam — nōnne hoc quoque fātum esse potest?"

Sextus, quī per tōtam ambulātiōnem tacuerat, nunc lēniter dīxit: "sonat sīcut homō quī id quod quaerēbat invēnit. Vergilius hoc intellēxit. tragoedia est quod Iuppiter id nōn permīsit."

 perge.