Octaviāna frātrem respexit et lēniter caput movit: nōn nunc. Bellātor intellēxit — et nōn clāmāvit, quamquam omnia in eō clāmāre volēbant.

"hoc est mīrābile, Caecilī!" Octaviāna dīxit, vōce callidā et amīcā. "Caesar ipse? dē tē? nōs quoque laetī sumus."

Caecilius, hīs verbīs audītīs, sēsē in sellam posuit et vīnum poposcit. nunc nōn iam ambulābat — nunc nārrāre volēbat. et nārrāvit.

"dēbētis intellegere," Caecilius dīxit, digitum tollēns sīcut magister in lūdō, "cūr Caesar Pompeiōs cūrat. Pompeiī est urbs ōrdinātōrum. urbs virōrum bonōrum. nōn est urbs turbae aut sēditiōnis."

vīnum bibit. servus tacitē amphoram replēvit.

"in prīōribus annīs — ante Augustum — Rōma erat plēna perīculī. hominēs populārium per viās ambulābant, agrōs ab optimātibus rapere volēbant, ōrdinem antīquum dēlēre volēbant. Gracchī — audīvistisne dē Gracchīs? — hominēs erant quī plēbī agrōs dare volēbant. agrōs virōrum bonōrum! agrōs patrōnōrum!"

Caecilius sē ērēxit, vultū sevēriōre. "sed optimātēs Rōmam servāvērunt. senātōrēs, patrōnī, virī quī ōrdinem et lēgēs amāvērunt — hī Rōmam rēxērunt. et deinde Augustus — dīvus Augustus! — pācem dedit. bellīs fīnem imposuit. argentāriīs — virīs sīcut mihi — negōtia tūta dedit."

Caecilius Recentiōs respexit. in oculīs eius erat aliquid: nōn sōlum superbia, sed etiam spēs. hic erat vir quī tōtam vītam labōrāverat, quī pecūniam fēcerat, quī vīllam pulchram aedificāverat — sed quī numquam satis honōris accēperat. senātōrēs eum nōn vidēbant. nōbilēs eum nōn salūtābant. sed nunc — nunc Caesar ipse eius nōmen scīvit.

"itaque, ubi Sinistrus vēnit," Caecilius perrēxit, vōce quiētiōre, "et mihi dīxit mē esse amīcum Caesaris... ego crēdidī. ego — Caecilius argentārius — tandem agnitus sum." quiētē addidit: "ā Caesare ipsō."

hīs verbīs dictīs, Caecilius tacuit et Recentiōs exspectāvit.

Tiberius Octaviānam respexit. oculus eius dīcēbat: nunc rogā. caute.

Octaviāna sē inclīnāvit, sīcut amīca quae sēcrētum audīre cupit. "Caecilī," inquit, "nōs quoque Caesarī servīmus. itaque — possumusne plūra dē Sinistrō scīre? quid tē rogāvit? quid scīre volēbat dē Pompeiīs?"

Caecilius haesitāvit. nōn quia timēbat, sed quia dēlēctābātur — nunc ipse erat fōns nōtitiae, vir quī sēcrēta habēbat. lēniter rīsit.

"bene rogāvistī," inquit. "Sinistrus multa rogāvit..."

 Caecilius nārrāre vult. quid Recentiī proximē rogant?