"quid," Recentiī rogāvērunt, "imperātor facere vult? quae sunt cōnsilia Caesaris?"

Caecilius frōntem contrāxit. haec erat quaestiō quam nōn exspectāverat — et quam respondēre nōn poterat. quid enim argentārius Pompeiānus dē cōnsiliīs Caesaris scīret?

"Titus," Caecilius dīxit, lēniter et incertē, "est bonus imperātor. amphitheātrum novum Rōmae aedificāvit — iam paene perfectum est. lūdōs magnōs datūrus est. populō Rōmānō grātissimus est."

silentium. Caecilius plūra dīcere nōn poterat, quia plūra nesciēbat.

Tiberius, ubi silentium longius factum est, sē inclīnāvit. "Caecilī," inquit, quasi rēs parva esset, "Sinistrus — ubi apud tē erat — nōnne rogāvit multa quae mīra erant? dē rēbus quae nōn ad imperium pertinērent?"

Caecilius Tiberium spectāvit. aliquid in oculīs mōvit — memoria alicuius reī quam paene oblītus erat.

"ita vērō," Caecilius lēniter dīxit. "Sinistrus quaedam mīra rogāvit..."

 perge.