Caecilius vīnum bibit et paulīsper tacuit, quasi memoriam colligēns.

"Sinistrus," inquit, "nōn sōlum ad meam vīllam vēnit. ad multās vīllās iit — ad domōs virōrum potentium Pompeiīs. ego eum ad amīcōs meōs dūxī. quia — sī agēns Caesaris amīcōs meōs vidēre vult, hoc mihi honōrī est, nōnne?"

Caecilius rīsit, sed rīsus brevior erat quam anteā.

"apud omnēs acceptus est. Sinistrus est vir quī omnibus placēre potest — callidus, urbānus, semper verba recta dīcēns. amīcī meī eum laudāvērunt. 'Caecilī,' dīxērunt, 'quis est hic vir ēlegāns? unde eum cognōvistī?'"

Caecilius haesitāvit. aliquid aliud in memoriā erat — aliquid quod nōn plēnē intellēxerat.

"sed ūna rēs mīra erat," Caecilius dīxit, vōce lēniōre. "Sinistrus semper rogābat dē antīquīs rēbus — dē lapidibus veteribus, dē inscrīptiōnibus in mūrīs, dē locīs prope Herculāneum et Stabiās ubi antīqua aedificia sunt. ego putābam Caesarem aedificāre velle — fortasse templum novum, aut viam."

Caecilius sē inclīnāvit. "et ubi discessūrus erat, Sinistrus dīxit aliquid quod — nōn plēnē intellēxī." vōx Caeciliī quiētior facta est. "'lapidēs antīquī,' inquit, 'potentiam habent.' hoc dīxit et rīsit. ego quoque rīsī, quia — quid aliud facere possem? sed posteā, sōlus in tablīnō, dē hīs verbīs cōgitāvī. lapidēs potentiam habent? quōmodo?"

Caecilius umerōs sustūlit. "fortasse metaphora erat. Rōmānī metaphorās amant."

sed Octaviāna et Tiberius oculōs iterum commūtāvērunt. nōn erat metaphora.

 perge.