Caecilius Recentiōs ad iānuam dūxit. rīsit, sed rīsus nōn plēnus erat — ille quoque sēnserat aliquid in conversātiōne quod nōn perfectē erat.

"grātiās agō," Caecilius dīxit. "sī Caesar plūra scīre vult — ego adsum."

extrā vīllam, in viā, Tiberius Recentiōs respexit. vultus eius gravis erat.

"aliquid nōn rēctum est dē Sinistrō," Tiberius quiētē dīxit. "nōn sum certus quid — sed hic homō... nimis multa scit. nimis multa rogat. et nēmō Rōmae eum cognōscit — ego amīcōs rogāvī."

Tiberius haesitāvit, deinde addidit: "ad Sextum redeāmus. Sextus — quamquam mīrus est — plūra dē hīs rēbus scit quam nōs omnēs."

Recentiī cum Tiberiō per viās Pompeiōrum ambulāvērunt. diēs calidus erat. mercātōrēs in viīs clāmābant. puerī per forum currēbant. Pompeiī erat urbs vīva, urbs plēna hominum et negōtiōrum et vītae.

sed ubi Recentiī praeter fontem magnum in forō ambulābant, terra sub pedibus eōrum breviter tremuit. nōn magnē — sīcut animal magnum sub terrā sē vertēns.

Recentiī cōnstitērunt. Tiberius frōntem contrāxit.

sed Pompeiānī circā eōs vix animadvertērunt. ūnus mercātor umerōs sustūlit. "terra saepe tremit Pompeiīs," inquit, et ad negōtia sua rediit.

Recentiī nihil dīxērunt. sed ubi ad vīllam Sextī ambulābant, Octaviāna respexit — ad Vesūvium, quī suprā urbem stābat, quiētus et viridis et immōtus.

quiētus. adhūc.

 perge ad proximum mūnus.