Recentiī ad vīllam Caeciliī ambulāvērunt. vīlla magna erat et ōrnāta. servī per ātrium ambulābant. ūnus servus amphoram vīnī portābat; alius mēnsam parābat. in mūrīs ātriī pictūrae pulchrae erant: deī, nāvēs, hortī plēnī flōrum. Caecilius, ut omnēs Pompeiānī dīvitēs, vīllam suam amābat et omnibus ostendere volēbat.

Tiberius oculōs ad pictūrās vertit. "Caecilius est argentārius," Recentiīs quiētē dīxit. "argentārius est vir quī pecūniam cūrat. multam pecūniam habet, multōs amīcōs, multam potentiam in urbe. sī Caecilius nōs adiuvāre vult, bene est. sī nōn vult..." Tiberius nōn plūra dīxit, sed vultum gravem habēbat.

iānuārius — servus quī ad iānuam stābat — Recentiōs vīdit et statim intrō dūxit. per ātrium ambulāvērunt, praeter impluvium ubi aqua lūcēbat, ad tablīnum Caeciliī.

Caecilius ipse in tablīnō sedēbat. sed hodiē nōn erat quiētus, sīcut anteā. surgēbat, sedēbat, iterum surgēbat. ubi Recentiōs vīdit, magnō clāmōre eōs salūtāvit.

"venīstis! tandem venīstis!" Caecilius clāmāvit. ad Recentiōs cucurrit et manūs eōrum cēpit. vultus eius laetissimus erat. "magna nūntia habeō — maxima nūntia!"

Tiberius Recentiōs respexit. quid accidit?

"post adventum vestrum," Caecilius dīxit, oculīs lūcentibus, "vir quīdam ad vīllam meam vēnit. nōmen eius erat... Sinistrus." Caecilius hoc nōmen dīxit sīcut nōmen imperātōris ipsīus.

sēnsus ille malus, sīcut aliquid cadēns.

Caecilius nōn sēnsit. rīdēns nārrāre perrēxit: "Sinistrus mihi dīxit rēs mīrābilēs! dīxit vōs — vōs ipsōs! — esse agentēs imperātōris. agentēs Titī Caesaris!"

silentium fuit. Tiberius oculōs ad terram vertit.

"et hoc nōn est omne!" Caecilius vōce plēnā superbiāque clāmāvit. "Sinistrus dīxit mē quoque esse servum fidēlem Caesaris. mē! Caecilium! dīxit Caesarem ipsum dē mē audīvisse. dīxit mē esse partem reī magnae — reī imperātōriae!"

Caecilius per tablīnum ambulābat, manūs movēns, vultū plēnō gaudī. nōn iam argentārius erat — nunc erat vir imperātōrius, socius Caesaris, servus reī pūblicae. tōtam vītam hoc somniāverat: ut vir potēns eum agnōsceret, ut Caesar ipse nōmen Caeciliī scīret.

Tiberius ad Recentiōs sē vertit. in oculīs eius duae rēs erant: cūra et timor. Sinistrus Caecilium iam cēperat — nōn armīs, nōn vī, sed verbīs. verbīs quae Caecilius audīre volēbat.

 quid Recentiī agunt? Caecilius laetus est et adiuvāre vult. sed omnia quae dīxit ā Sinistrō vēnērunt.