Bellātor nōn potuit sē continēre.

"Caecilī — Sinistrus nōn est amīcus! Sinistrus est — est malus homō! nōlī eī crēdere!"

silentium. Caecilius, quī modo laetissimus fuerat, nunc Bellātōrem spectābat sīcut homō quī aliquid acerbum gustāvit. rīsus ex vultū eius cecidit.

"quid dīxistī?" Caecilius quiētē rogāvit.

Bellātor, Octaviānā eum spectante, perrēxit — sed peior, nōn melior. "Sinistrus tibi falsa dīxit. nōn est agēns Caesaris. nēmō tē cognōscit in —"

Octaviāna pedem Bellātōris sub mēnsā pressit. sed sērum erat.

Caecilius surrēxit. vultus eius nōn iam laetus erat, sed etiam nōndum īrātus — erat vultus hominis quī vulnerātus est et nōndum intellegit quōmodo. fidēs eius in Sinistrō erat fidēs in sē ipsō: sī Sinistrus falsa dīxit, tum Caecilius stultus erat. et Caecilius stultus esse nōlēbat.

"ego," Caecilius lēniter dīxit, "Caecilium Iūcundum in domō suā stāre videō. et ego hospitēs meōs audiō quī honōrem meum laedere volunt."

Tiberius oculōs clausit. breviter.

 Caecilius vulnerātus est. quid nunc?