Sinistrus ad caelum respexit. columna fūmī suprā Vesūvium nunc ingēntior erat. ē summō, saxā flagrantia cadēbant, sīcut stellae morientēs.

"hic locus moritur," Sinistrus dīxit. vōx eius nōn trīstis erat. sed nōn frīgida. aliquid in eā erat quod Recentiī nōn exspectāverant.

"Caeciliō dīxī ut discēderet," Sinistrus quiētē addidit. "nōn discēdet."

hoc verbum in āēre pependit. Caecilius. argentārius laetus, homō quī honōrem et agnītiōnem quaerēbat, quī Sinistrum sīcut amīcum Caesaris accēperat. Caecilius nōn discēdet.

Sinistrus Recentiōs respexit. "dēbētis Sinistrum invenīre in Britanniā," inquit. "nōn est longē. sed tempus nōn est."

deinde, sīcut semper, Sinistrus in fūmum abiit. ūnō mōmentō ibi erat; proximō, nōn iam.

Sextus nūntium lēgit. vultus eius albus factus est. "nōn possunt nōs extrahere," Sextus dīxit. "TSTT nōn labōrat. dēbēmus ipsī..."

saxum magnum in forum cecidit et in fragmenta frāctum est. caelum iam nōn caeruleum erat. erat cānum et rubrum et nigrum. āēr ipse calidior fiēbat.

"ad lītus!" Sextus clāmāvit. "ad mare! nunc!"

et cucurrērunt.

 perge.