Octaviāna Aenēae respexit. "fāta tua clāra sunt," inquit. "deae ipsae dīxērunt: Lapis ad Ītaliam portābitur. Lapidem in nāvibus servā. nōlī hīc relinquere quod deī tibi dedērunt."

Aenēās audiēbat. sed nōn laetus erat.

"fāta," Aenēās quiētē dīxit. vōx eius amāra erat. "semper fāta. ego septem annōs per mare errāvī. septem annōs Lapidem portāvī — per tempestātēs, per bella, per mortēs. pater meus in umerīs meīs mortuus est. Troiam ārdēre vīdī."

Aenēās ad Carthāginem sē vertit. in oculīs eius nōn iam dux erat, sed homō fessus.

"et nunc — spectāte." manū ad urbem mōnstrāvit. mūrī surgēbant. hominēs in portū labōrābant. ē longinquō sonus saxōrum et labōris audīrī poterat. "Dīdō haec omnia condidit. sōla. ē nihilō. ex rēgīnā exule urbem fēcit. Priamus rēgīnam sīcut Dīdōnem nōn habuit. et Troia cecidit."

Aenēās paulīsper tacuit. deinde, vōce lēniōre: "dīcitis fāta mea ad Ītaliam tendere. fortasse. sed quid sunt fāta nisi verba? ego hīc aliquid vērum invēnī. Carthāginem. Dīdōnem."

Sextus, quī post Recentiōs stābat, quiētē dīxit: "Aenēās dīcit quod omnis lēctor Vergiliī sentit: cūr nōn hīc manēre?"

sed Aenēās iam ambulābat — ad Dīdōnem, ad urbem, ad vītam quam mox āmittere dēbēbat. et Lapis in nāve manēbat. adhūc.

 perge.