Sinistrus sē composuit. quidquid anteā acciderat, nunc ad rem ultimam pervēnit.

Recentiōs diū spectāvit. tum dīxit:

"vōs nōn estis sīcut cēterī."

lentē per ātrium ambulāns:

"sed cēterī nōn pervēnērunt hūc."

"hūc" — quō? hūc in vīllam Caeciliī? hūc in hoc colloquium? an hūc in aliquid maius quod Recentiī nōn plēnē intellegēbant?

Sinistrus stetit et Recentiōs spectāvit.

"sī dignī estis," inquit, "iterum mē vidēbitis."

silentium.

"sī nōn estis dignī..." umerōs sustūlit. "mundus habet multōs Recentiōs."

verba duo significābant. gēns Recentia magna erat. sed Sinistrus aliquid aliud quoque dīcēbat, aliquid quod Recentiī sentīre poterant sed nōn plēnē capere.

Sinistrus eōs spectāns exspectābat.

 quid Recentiī agunt?