"Cicerōnem!" dīcit Octaviāna. "Cicerō ōrātor optimus erat. ōrātiōnēs in senātū habuit. rēm pūblicam dēfendit. Catilīnam accūsāvit. Rōmam servāvit!"

Caecilius vōs spectat. adnuit, sed lentē. ōra eius nōn laeta est, nōn trīstis. cōgitat.

"Cicerō..." dīcit. "ita. Cicerō vir bonus erat. hoc negāre nōn possum. ōrātiōnēs eius māgnae erant. nēmō melius dīcēbat quam Cicerō."

Caecilius vīnum bibit. tum digitum tollit.

"sed Cicerō nōn erat sapiēns."

Tiberius oculōs magnōs facit. Caecilius pergit:

"Cicerō Caesarem oppūgnāvit. quis Caesarem oppūgnat et vincit? nēmō! Cicerō ōrātiōnēs pulchrās habēbat, sed potentiam nōn habēbat. verba contrā gladiōs nōn valent."

Caecilius suspirat.

"Cicerō rēm pūblicam amābat. hoc admīror. sed amor rēī pūblicae eum interfēcit. Antōnius eum interfēcit quia Cicerō contrā potentēs loquī nōn dēsiit. fortis erat, sed nōn prūdēns."

Caecilius vōs spectat.

"ego argentārius sum. ego sciō: sī vir potēns tē spectat, tacē. Cicerō numquam tacuit."

 perge.