Caecilius laetus est. vīnum bibit. nunc loquī vult.

"bene. audīte. ego vōbīs dē scrīptōribus Rōmānīs dīcam."

Caecilius sē in lectō compōnit et incipit:

"Vergilius. Vergilius optimus omnium est. Aenēidem scrīpsit. ego Aenēidem omnī annō legō et omnī annō plūs intellegō. Aenēās vir pius erat. patriam amāvit. deōs honōrāvit. patrem suum ex igne portāvit. Vergilius nōbīs ostendit quid sit vir Rōmānus."

Caecilius adnuit sibi ipsī. tum pergit:

"Horātius. scrīptor bonus. carmina eius pulchra sunt. artem admīror. sed ego Horātium nōn semper intellegēbam. nimis subtīlis. nimis callidus. ego haec legēbam et cōgitābam: quid hoc mihi prōdest? sed artem negāre nōn possum."

Caecilius digitum tollit:

"Cicerō. vir bonus. optimus ōrātor. nēmō melius dīcēbat. sed nōn erat sapiēns. Caesarem oppūgnāvit. verba contrā gladiōs nōn valent. Cicerō rēm pūblicam amābat, sed amor eum interfēcit. fortis erat. prūdēns nōn erat."

Caecilius vīnum bibit. tum ōra eius dūra fit:

"et Ovidius. dē Ovidiō pauca dīcam. scrīptor bonus erat. stultissimus omnium fuit. Augustum offendit. in exsilium missus est. ibī mortuus est. fīnis."

silentium. Caecilius vōs spectat.

"nunc ego vōs rogō. cūr hī scrīptōrēs māgnī sunt? quid litterae Rōmānae faciunt? cūr Rōmānī scrīptōrēs suōs amant?"

Caecilius exspectat. sed nōn vērē responsum exspectat. ipse respondet:

"quia litterae nōs docent quid sit Rōmānus. Vergilius dē fātō scrīpsit. Horātius dē vītā. Cicerō dē rē pūblicā. etiam Ovidius, stultus ille, dē nātūrā hominum scrīpsit. litterae sunt speculum Rōmae."

Caecilius rīdet.

"satis! ego nimis dīxī. Tiberī, plūs vīnī! crās plūra discēmus."

 perge ad proximum mūnus.