"Horātium!" dīcit Octaviāna. "Horātius carmina scrīpsit dē vītā, dē amīcitiā, dē tempore. dīxit nōs dēbēre praesēns tempus capere. sapiēns erat."

Caecilius lentē adnuit. cōgitat.

"Horātius..." dīcit. "ita. ego librōs Horātiī habeō. in tablīnō meō sunt."

Caecilius vīnum bibit. tum dīcit:

"Horātius scrīptor bonus erat. hoc negāre nōn possum. carmina eius pulchra sunt. sed..."

Caecilius haesitat.

"ego Horātium nōn semper intellegō. nimis callidus est. nimis subtīlis. ego sum argentārius, nōn philosophus. Horātius dē tempore scrībit, dē morte, dē gaudiō. sed ego haec legō et cōgitō: quid hoc mihi prōdest?"

Caecilius rīdet dē sē ipse.

"artem eius admīror. sed nōn eam sentiō. nōn sīcut Vergilium."

Tiberius ad vōs susurrat: "pater Vergilium maximē amat."

 perge.