Marcus laetus erat, et hoc nōn cēlāvit. "bene, bene," inquit, et manūs iūnxit. "tandem iuvenēs quī intellegunt." Recentiī inter sē spectāvērunt, et Octāviāna caput paulum mōvit. Bellātor rīsum vix tenuit. "ita!" inquit, et nimis magnā vōce. "Potentēs optimī sunt!" Octāviāna eum cubitō pulsāvit, et ille tacuit.

Marcus tamen nihil sēnsit, aut nihil sentīre voluit. ad mūrum ambulāvit, et manum prope spatium posuit, ubi litterae Graecae erant. "post hunc mūrum via est," inquit. "ego eam aperiam. et post eam multae aliae viae sunt, in Aegyptō, in Britanniā, in Rōmā ipsā. Potentēs ubīque adsunt. vōs per eās viās ībitis, et nēmō vōs prohibēbit. pecūniam habēbitis, et equōs, et nāvēs. omnia vōbīs dabō."

custōdēs gladiōs dēmīsērunt, et ūnus etiam rīsit. lūx in hortō clārior vidēbātur, et Marcus nōn iam senex malus vidēbātur, sed avus quīdam benignus. Octāviāna eum audiēbat, et paulum, sine voluntāte, eī crēdēbat. ōrdō, custōdia, Rōma servāta: haec verba bona erant. hasta in manibus eius gravis erat.

"sed prīmum," inquit Marcus, et vōx eius nōn mūtāta est, "pauca sunt quae facere dēbētis. mihi pārēbitis, semper, et nōn rogābitis cūr. quidquid scītis, nostrum erit: et quod in tabulīs vestrīs est, et quod in mentibus vestrīs. et Lapis, sī eum inveniētis, Potentium erit. nōn vester. numquam vester."

Octāviāna nunc nōn crēdēbat. Marcus eadem vōce dīxerat, eōdem rīsū, et haec quoque verba eī bona vidēbantur. hoc eam terruit. Bellātor gladium artius tenuit, et nōn iam rīdēbat.

Marcus dextram tetendit. "dā mihi dextram, Octāviāna," inquit. "sīc Rōmānī fidem dant. deinde tū, Bellātor."

Octāviāna manum lentē sustulit. nōn vērē dare volēbat. sed Marcus exspectābat, et custōdēs exspectābant, et manus eius ascendēbat.

"nōlīte!" clāmāvit vōx ex iānuā tabulāriī, et omnēs sē vertērunt. Tertius per iānuam currēbat, gladium tenēns, et post eum Callista. Tertius sē inter Octāviānam et Marcum posuit, et manus Octāviānae dextram Marcī nōn tetigit. Marcus manum retrāxit, et rīsus ex faciē eius statim abiit.

"paene meī erant!" clāmāvit Marcus, et nunc vōx eius frīgida erat. "Aemiliānus! hunc vultum nōvī. custōdēs!"

custōdēs gladiōs iterum sustulērunt, et ex aliīs iānuīs aliī vēnērunt, currentēs. Recentiī gradum rettulērunt, et post Tertium stetērunt. Octāviāna manum suam spectābat, quae adhūc paulum sublāta erat, et eam tandem dēmīsit. "nōn vērē," inquit Bellātor, et vōx eius parva erat. "nōs simulābāmus, Tertī."

Tertius ad eōs nōn sē vertit. "sciō," inquit. "sed simulātiō perīculōsa est, ubi alter melius simulat. ille semper simulat."

Callista iam ad mūrum ierat, et graviter spīrābat. saccum in terrā posuit, et litterās Graecās digitīs tangere coepit. "Tertius mūrum ātriī nōn trānsiit," inquit, nec oculōs ā saxō sustulit. "ad mē vēnit. ego aliam viam sciēbam, ex volūminibus Mūsēī, et tabula eius vōs ostendit. hae litterae Graecae sunt, et veterēs, ex tempore rēgum. Marcus eās nōn intellegit. eās tangit, sed nōn legit."

Marcus custōdēs ad sē vocāvit, et cum eīs dīxit, sed oculōs ā Tertiō nōn remōvit. inter eōs et Recentiōs Tertius stābat, et post Recentiōs Callista ad mūrum labōrābat.

 perge ad proximum mūnus.