Marcus nunc vērē rīsit. "bene," inquit. "puella quae rogat. avus meus tālēs amābat." ad mūrum spectāvit, et vōx eius lēnior facta est. "Lapis hīc fuit, post illum mūrum, per multōs annōs, ex tempore Hannibalis. sed abiit, ante multōs annōs."

Octāviāna digitōs mōvit, sed nōn numerābat: verba eius in memoriā pōnēbat, ūnum post alterum. Bellātor ad mūrum spectāvit, ubi spatium erat, et āēr frīgidus adhūc per id veniēbat. custōdēs post Marcum immōtī stābant.

"quandō?" rogāvit Octāviāna. "et quis eum mōvit?"

"quandō?" Marcus manum ad faciem posuit, et cōgitāvit. "ubi Antōnius et rēgīna eius cecidērunt, et Rōmānī Aegyptum cēpērunt. quis eum mōvit? hoc nōn sciō, et nēmō scit. ōlim Potentēs illum mūrum aperuērunt, et post eum nihil invēnērunt nisi pulverem. ex illō diē mūrus clausus manet, et nōs Lapidem quaerimus."

dum Marcus dīcēbat, fūmus ex iānuā larāriī lentē ascendēbat, et umbrae columnārum in aliam partem cadēbant. Octāviāna nec fūmum nec umbrās spectābat. Marcum sōlum spectābat, et faciem eius, et manūs.

Bellātor gladium dēmīsit, sed nōn multum. "ergō cūr nōs vīs?" rogāvit. "sī Lapis abiit, nōs tibi ūtilēs nōn sumus."

"errās," inquit Marcus. "mūrus vōbīs sē mōvit, et mihi numquam. arma vestra aliquid sciunt quod ego nesciō. Lapis abiit, sed vestīgium relīquit, et vōs id invenīre potestis. Potentibus vōs iungite. arma vestra, et tabulae nostrae, et ego: simul Lapidem inveniēmus, et Lapis noster erit."

Marcus manum ad Octāviānam tetendit, apertam, et exspectāvit. in manū eius nihil erat.

Octāviāna verbum ultimum audīvit, et diū tacuit, et hastam ambābus manibus tenuit. Marcus dīxerat omnem hominem in tabulīs Potentium ūnum verbum habēre, et nunc Lapis quoque verbum habēbat: noster. Bellātor eam spectābat, et exspectābat. tandem Octāviāna caput sustulit. "nōn," inquit. "Lapis nōn est tuus, Marce, nec noster. tēcum nōn ībimus."

Marcus eam diū spectāvit, et faciēs eius dūra facta est. "doleō," inquit, sed nōn dolēbat. "nunc multa scītis, et ex hōc locō abīre nōn potestis." manum dēmīsit, et duo custōdēs prōcessērunt. ex aliīs iānuīs aliī vēnērunt, et mox multī custōdēs Recentiōs circumdabant, et Recentiī mūrum frīgidum post sē sēnsērunt.

sed priusquam custōdēs gladiōs sustulērunt, sonus magnus ex iānuā tabulāriī vēnit, sonus tabulārum cadentium. Tertius per iānuam currēbat, gladium iam tenēns, et post eum Callista. Tertius statim omnia vīdit: Marcum, custōdēs, Recentiōs ad mūrum. sine verbō inter Recentiōs et Marcum stetit.

Marcus faciem eius spectāvit, et paulum gradum rettulit. "vultum Sextī habēs," inquit lentē. "alter Aemiliānus. quot estis?"

Tertius nihil respondit. gladium tenēbat, et Marcum spectābat, et custōdēs eum spectābant et nōn prōcēdēbant.

Callista prope Recentiōs cōnstitit, et graviter spīrābat. "Tertius mūrum ātriī nōn trānsiit," inquit celeriter, et saccum in terrā posuit. "ad mē vēnit. ego aliam viam sciēbam, ex volūminibus Mūsēī, et tabula eius vōs ostendit. et nunc..." oculī eius ad mūrum iērunt, ad spatium, ad litterās Graecās. "nunc hoc." ad mūrum iit, et litterās digitīs tangere coepit. "Graecum est, ex tempore rēgum. Rōmānī hoc numquam intellēxērunt."

Marcus custōdēs ad sē vocāvit, et cum eīs dīxit, sed oculōs ā Tertiō nōn remōvit. inter eōs et Recentiōs Tertius stābat, et post Recentiōs Callista ad mūrum labōrābat.

 perge ad proximum mūnus.