Catō in senātū senex erat, et ōrātiōnēs eius longae et dūrae erant. dē multīs rēbus dīcēbat: dē viīs, dē pecūniā, dē mōribus Rōmānōrum. sed ad fīnem omnium ōrātiōnum eadem verba semper addēbat, et senātōrēs ea iam exspectābant. per multōs annōs ille nōn cessāvit.

subitō Bellātor in lectum ascendit, et manum sustulit, et magnā vōce clāmāvit: "Carthāgō dēlenda est!" verba per ātrium iērunt et ā saxō rediērunt, iterum et iterum. Octāviāna eum dē lectō dētrāxit, et vultus eius ruber erat.

"ita," inquit vōx, et paene rīsit. "sīc ille senex clāmābat, Bellātor. sed nōn in lectō."

Octāviāna rem in ōrdine addidit. ōlim Catō fīcum ex Āfricā in Cūriam tulerat, et senātōribus ostenderat. fīcus recēns erat, quia tribus tantum diēbus ex Carthāgine vēnerat: tam prope erat hostis. sed nōn omnēs Catōnem laudābant. alius senātor, Scīpiō Nāsīca, eī semper respondēbat: "Carthāgō manēre dēbet. sine hoste, Rōmānī mollēs fīunt."

"et quis vīcit?" rogāvit vōx. "ille senex. idem semper dīcēbat, et tandem senātus eum audīvit, et bellum Carthāginī indīxit. eōdem annō Catō periit, et Carthāginem dēlētam numquam vīdit. hic senātor nūllum gladium tulit. ille senex senātum ad bellum vōce sōlā impulit."

Bellātor manum iterum sustulit, sed nihil clāmāvit, et Octāviāna eum nōn dētrāxit. ambō vōcem audiēbant. Nāsīcam in memoriā tenēbant, et verba eius dē hoste, et nēmō rīdēbat.

 perge.