mūrus in latus sē mōvit, lentē et sine sonō, et post eum lūx alba erat. Bellātor prīmus intrāvit, quia Bellātor semper prīmus intrat. Octāviāna post eum iit, et ad gradūs sē vertit. Tertius adhūc in scālīs erat, paucīs gradibus suprā, et lentē dēscendēbat. sed mūrus iam redībat.

"Tertī!" clāmāvit Octāviāna. Bellātor manūs ad mūrum posuit, et tōtō corpore mūrum pressit. mūrus tamen nōn cōnstitit. Tertius ūnum gradum dēscendit, deinde alterum, et manum tetendit. tum mūrus clausus est, et Tertius post eum.

Bellātor mūrum manū pulsāvit, iterum et iterum, sed nūllus sonus ā gradibus rediit. Octāviāna digitōs in saxō posuit, ubi mūrus sē mōverat, et līneam quaesīvit. līneam nūllam invēnit. mūrus nunc ūnum saxum erat, et frīgidum. Tertius intrāre nōn poterat, et Recentiī redīre nōn poterant.

tum Recentiī sē vertērunt, et locum vīdērunt. locus magnus erat et in saxō factus, et multae lucernae in mūrīs ardēbant. aqua ex fonte sub terrā veniēbat, et in mediō quiēta iacēbat. prope aquam lectus stābat, et in angulō larārium cum parvīs deīs. multae iānuae ad cubicula dūcēbant, et in parte adversā vēlum purpureum et grave ā summō ad īmum pendēbat.

"ātrium," inquit Octāviāna lentē, et digitōs numerāre coepit. "lectus geniālis, larārium, cubicula. et illud vēlum tablīnum cēlat. haec est domus Rōmāna, sed sub terrā Aegyptī."

Bellātor sūrsum spectāvit. in ātriō Rōmānō caelum suprā aquam esse dēbet, sed hīc saxum erat, et nihil aliud. "domus sine caelō," inquit Bellātor. "haec domus mihi nōn placet."

Octāviāna tabulam ex tunicā sūmpsit. in scālīs tabula semel sonuerat, sed nunc tacēbat, et nihil in eā mūtābātur. Octāviāna eam diū spectāvit, deinde iterum in tunicā posuit. nēmō Recentiīs nunc auxilium ferre poterat, nec Tertius nec tabula.

tum vōx vēnit. eadem vōx erat, gravis et lenta, sed nōn iam ex saxō. nunc ex tōtō ātriō veniēbat, et Recentiī ūnum locum invenīre nōn poterant.

"ō iuvenēs," inquit vōx, "advēnistis ad ātrium Potentium. nōlīte illum mūrum spectāre. ille mūrus clausus est, et clausus manet. hunc locum spectāte."

Bellātor ā mūrō sē vertit, sed nōn statim.

"Octāviāna, Bellātor," inquit vōx, "signum in bracchiīs vestrīs videō, et in scālīs bene respondistis."

Recentiī inter sē spectāvērunt. ad iānuam nōmina sua nōn dīxerant, nec in scālīs. Bellātor ōs aperuit, sed Octāviāna caput mōvit, et ille nihil rogāvit.

vōx tamen nōn cōnstitit. "sed signum nōn satis est. hīc multī signum portant, et paucī intellegunt. trēs probātiōnēs vōbīs manent. haec est prīma. audīte: quis Carthāginem vīcit, et cūr? nōlīte mihi nōmen sōlum dare. nōmen facile est. causās date."

Octāviāna iam digitōs numerābat, et ōs eius sine sonō movēbātur. "Scīpiō Āfricānus," inquit, sed sibi, nōn vōcī. "Hannibalem ipsum apud Zamam vīcit. post multōs annōs alter Scīpiō urbem dēlēvit. et Catō in senātū semper clāmābat." deinde cōnstitit. "sed Catō numquam ad Carthāginem pugnāvit."

Bellātor eam nōn audiēbat. oculī eius lūcēbant, et Octāviāna hoc vīdit et nōn laeta erat. "Hannibal," inquit Bellātor, et vōcem dēmīsit. "Cannās vīdimus, Octāviāna. ille vir Rōmānōs paene dēlēvit, et tamen Carthāgō cecidit. cūr? propter illum!"

"Hannibal Poenus erat, nōn Rōmānus," inquit Octāviāna. "hoc respōnsum nēmō dat."

"ita," inquit Bellātor, et rīsit. "ergō nēmō id dīcet, nisi ego."

vōx exspectābat. aqua in mediō quiēta iacēbat, et vēlum purpureum nōn sē mōvit.

 quem Recentiī vōcī nōminant?