Octāviāna Bellātōrem semel spectāvit, et Bellātor ōs clausit. deinde Octāviāna dē Cannīs sōlum nārrāvit: campum lātum et flūmen, duōs cōnsulēs, aciem Rōmānam, equitēs Poenōrum, et fīnem diēī. Bellātor pauca addidit, sed nōmen virī in cubiculō nōn dīxit, quamquam bis ōs aperuit.

Tertius attentē audiēbat, et ubi nōmen Cannārum audīvit, oculōs paulum clausit. ubi Recentiī fīnem fēcērunt, diū nihil dīxit. "Cannās vīdistis," inquit tandem. "paucī Rōmānī Cannās vīdērunt et rediērunt. hoc mihi multum dīcit, et posteā plūra dīcam."

deinde tabulam spectāvit. "sed māchina vōs nōn mīsit. hoc in tabulā nōn est. quōmodo ad Cannās iistis?"

"subitō ibi erāmus," inquit Octāviāna. vērum erat, sed nōn tōtum vērum, et Octāviāna oculōs nōn dēmīsit.

Tertius eam diū spectāvit. Bellātor pedem in harēnā movēbat, et harēna in sandalia eius intrābat. Tertius ōs aperuit, deinde iterum clausit, et ad tabulam iterum spectāvit. nihil in eā mūtātum est, nec lūx nec litterae.

"bene," inquit Tertius. "quaedam rogāre nōn dēbeō. in hāc māchinā quaestiōnēs nōn semper tūtae sunt." tabulam in tunicā posuit, et Recentiī intellēxērunt: rēs clausa erat.

Bellātor spīritum longum dūxit. Octāviāna quoque, sed nōn tam clārē.

 perge.