"equum nōn capiet," inquit Octāviāna, et vōx eius parva erat. "hōs hominēs relinquere nōn potest. et hoc scit."

et Paullus equum nōn cēpit. surrēxit, lentē, et manum in bracchiō Lentulī posuit. "Lentule, bene fēcistī," inquit, "sed nōlī tempus perdere. ī. dīc patribus: 'Rōmam mūnīte, antequam Hannibal venit.' et dīc Fabiō: 'Paullus praecepta tua in memoriā tenuit, dum vīxit, et nunc cum mīlitibus suīs cadit.' mē hīc cum mīlitibus meīs relinque."

Lentulus eum diū spectāvit. ōs aperuit, sed nihil dīxit. deinde in equum ascendit et per turbam abiit, sōlus. Paullus eum spectābat, dum abit, et deinde ad mīlitēs suōs sē vertit. circulus clausus erat.

nunc Paullus prope Recentiōs stat. circum eum circulus nōn iam circulus est, sed turba parva et dēnsa. Paullus caput tollit et Recentiōs spectat, semel. nihil dīcit. caput semel inclīnat, et vultus eius quiētus est. deinde mīlitēs Poenī circum eum veniunt, multī, et Recentiī Paullum nōn iam vident.

Recentiī cadunt. quandō? neuter scit. caelum suprā eōs est, magnum et caeruleum, et hodiē māne idem caelum super Paullum erat, ubi in equum ascendēbat. sonī prope sunt, deinde longē, deinde iterum prope.

super eōs mīles stat, et gladium tollit.

gladius in caelō manet. nihil movētur: nec mīles, nec gladius, nec pulvis in āere.

deinde omnia ātra sunt.

 perge ad proximum mūnus.