Octāviāna ad Paullum cucurrit. "cōnsul," inquit, "vulnerātus es. ad castra redī. hīc nēminem iuvāre potes, et ibi medicī sunt."

Paullus cōnstitit et eam spectāvit. nōn īrātus erat, et vultus eius nōn dūrus. sed ad hanc rem iam responderat, et diū ante hunc diem. "melius est mihi cum legiōnibus manēre," inquit, "quam sōlum fugere." deinde iterum ambulāre coepit.

mīlitēs circum eum haec verba audīverant. centuriō senex prope Octāviānam caput lentē mōvit. "cōnsul noster est," inquit, "et nōs eius mīlitēs. sī nōs manēmus, ille manet. hoc est virtūs, puella."

circulus iam paene clausus erat. Āfrī ab utrāque parte legiōnēs premēbant, et post legiōnēs equitēs Poenōrum erant. Paullus in saxō sedēbat, quia stāre iam nōn poterat. sanguis in vultū eius erat, et in tunicā, et mīlitēs circum eum stābant et scūta super eum tenēbant.

tum tribūnus iuvenis in equō per turbam vēnit. nōmen eius erat Gnaeus Lentulus. Paullum in saxō vīdit, et statim dē equō dēscendit. "cōnsul!" inquit. "cape equum meum. adhūc via est ad flūmen, sed nōn diū."

Paullus equum spectāvit. deinde hominēs circum sē spectāvit: mīlitēs, et centuriōnēs, et vulnerātōs in terrā, et nēmō eōrum equum habēbat. deinde Lentulum spectāvit. sonus proeliī iam aliud erat: nōn clāmor longinquus, sed propinquus, et dēnsus, et ubīque.

 quid Paullus agit?