Octāviāna nōn respondit. manum in chartā tenuit, et Sinistrum spectāvit, et prīma rogāvit. "prīmum tū nōbīs dīc," inquit. "quid tū dē Hannibale scīs? et dē Lapide? tū nōs in Alexandrīam mīsistī, et nōn sine causā."

Bellātor post eam stetit, et bracchia in pectore iūnxit, et ūnum gradum ad Sinistrum fēcit. Sinistrus Octāviānam diū spectāvit. rīsus eius nōn ēvānuit, sed paulum mūtātus est, et caput paulum inclīnāvit. tum manūs lēniter iūnxit, semel et iterum, et manūs nūllum sonum fēcērunt.

"bene rogāvistī," inquit Sinistrus. "Tertius hoc numquam rogat. sciō Hannibalem Lapidem habuisse. sciō eum Lapidem intellēxisse, et melius quam cēterōs Poenōs. et sciō cētera."

"quae cētera?" rogāvit Bellātor, et alterum gradum fēcit. "dīc nōbīs cētera!"

Sinistrus ad eum sē vertit, et rīsus iterum laetus erat. "vōs quoque sciētis," inquit. "mox."

post hoc verbum nēmō loquēbātur. Hannibalem iam nōverant, et nunc Sinistrus hoc tantum dīxerat. cētera nōn nōverant, et Sinistrus ea tenēbat. Octāviāna manum ā chartā sustulit, et nōmen Hannibalis in chartā erat, magnīs litterīs. Sinistrus id nōn spectāvit.

 perge.