Octāviāna prīma respondit, lentē, et verba sua bene ēligēbat. "librōs veterēs invēnimus," inquit. "dē Ptolemaeō, et dē igne, ubi Caesar hīc pugnābat. multī librī periērunt. dē Lapide nihil."

"nihil!" inquit Bellātor, nimis magnā vōce. "sōlum pulvis. et librī. et iterum pulvis."

Sinistrus audiēbat, nec sē movēbat. dum Octāviāna loquitur, oculī Sinistrī nōn in ōre Octāviānae erant, sed in manū eius, et manus in chartā Tertiī adhūc iacēbat, quia sub manū nōmen Hannibalis erat. Octāviāna hoc sēnsit, et manum nōn mōvit.

ubi fīnem fēcērunt, Sinistrus subrīsit. nōn īrātus erat: rīsus eius maior erat quam anteā, et oculī eius laetī. "bene," inquit. "vel ita vel nōn ita, vōs viam invenītis. et fābula tua bona est, Octāviāna. fābula frātris tuī brevior."

Bellātor ōs aperuit, deinde iterum clausit, et oculōs ad sorōrem vertit.

Sinistrus nihil plūs rogāvit, et fidem eōrum nōn quaerēbat. ad fenestram iit et viam spectāvit, et tergum eīs vertit. Octāviāna manum in chartā tenēbat. vīderatne ille nōmen? Octāviāna nesciēbat, et Sinistrus nihil dīxit.

 perge.