Octāviāna manum ā chartā nōn sustulit, sed respondit, et rem in ōrdine nārrāvit. digitōs numerābat dum loquitur: Liparam et nāvēs Asinae, deinde Poenōs, et Lapidem quī Rōmam numquam rediit. Bellātor nōmen ultimum dīxit, et magnā vōce, quia hoc nōmen bene sciēbat. "Hannibal!" inquit. "Hannibal eum habēbat!"

Sinistrus audiēbat, nec sē movēbat. oculī eius in Octāviānā manēbant dum loquitur, et numquam clausī sunt, nē semel quidem. ubi Recentiī fīnem fēcērunt, diū nihil dīxit, et per fenestram lūx iam paene nūlla erat.

"ita," inquit tandem Sinistrus. "hoc sciēbam. sed vōs id invenīre volēbam, nōn mē. et invēnistis, et hoc quoque putāveram. ego vōs melius intellegō quam vōs ipsī vōs intellegitis."

deinde subrīsit, et rīsus eius laetus erat. Octāviāna hoc vīdit, et hic rīsus eī minus placuit quam verba eius. nihil novum Sinistrō dederant. rem quam iam habēbat eī reddiderant, et ille eam laetus accēperat.

"sī hoc sciēbās," inquit Bellātor, et frontem contrāxit, "cūr nōs rogāvistī? tōtam rem nārrāvimus!"

"aliud est rem scīre," inquit Sinistrus, "aliud eam ā vōbīs audīre. nunc sciō vōs eam scīre. et hoc mihi placet."

 perge.