Recentiī Tertium tandem invēnērunt in fīne viae, prope viam lātam. in umbrā porticūs stābat, et bracchia in pectore iūncta habēbat, et arca ad pedēs eius iacēbat. eōs venīre vīdit, et vultus eius nōn mūtātus est. eōs exspectāverat, et nōn diū: hoc ambō vīdērunt.

"nōs relīquistī!" inquit Bellātor, et manum ad forum tetendit. "in mediā turbā! sine verbō!"

Tertius bracchia nōn solvit. "et vōs mē invēnistis," inquit, "nec in illā rē mānsistis."

"Alexandrīa nōn est Rōma," inquit Tertius, et nunc paene rīsit.

deinde arcam sustulit et ad viam lātam sē vertit, et Recentiī quoque sē vertērunt.

trāns viam aedificium magnum stābat, et hoc erat Mūsaeum. columnae altae erant, et gradūs lātī ad portam ascendēbant, sed Mūsaeum nōn tam pulchrum erat quam in fābulīs. latus eius ātrum erat ā fūmō veterī. ubi pars mūrī ōlim ceciderat, aliī lapidēs nunc stābant, et nōn eiusdem colōris erant. ad portam custōs sedēbat, et paucī hominēs intrābant.

"custōdēs Mūsaeī pecūniam amant," inquit Tertius. "ego custōdī dīcam: familia vestra dīves est et Mūsīs dōnum magnum dare vult. hoc semper faciō, et semper bene accidit. vōs tacētis, et dīvitēs estis."

Bellātor statim rēctus stetit. "dīves esse possum," inquit. "valdē dīves."

Octāviāna vestem suam spectāvit, et pulverem in eā. "et sī vērum dīcimus?" inquit. "librōs legere volumus. hoc vērum est, et custōs id intellegere potest."

Tertius eam diū spectāvit. "vērum," inquit. "hoc numquam temptāvī."

 quid Recentiī agunt?