Recentiī ad viam lātam advēnērunt et spīritum vix dūcere poterant. manūs eōrum adhūc tremēbant, et vestēs pulvere plēnae erant, et tunica Bellātōris ad umerum aperta erat. post eōs, longē, forum adhūc clāmābat. Recentiī hoc audīvērunt et intellēxērunt: rēs nōn fīnīta erat, et Recentiī eam nōn fīnīverant.

Tertius in umbrā porticūs stābat, et arcam sub bracchiō tenēbat. prīmum manūs eōrum spectāvit, deinde tunicam Bellātōris.

"pugnam prohibēre voluī," inquit Bellātor, et tunicam ad umerum manū tenuit. "manibus. et paene..." verba nōn fīnīvit.

"Alexandrīa nōn est Rōma," inquit Tertius.

nihil plūs dīxit. ad viam lātam sē vertit, et Recentiī quoque sē vertērunt.

trāns viam aedificium magnum stābat, et hoc erat Mūsaeum. columnae altae erant, et gradūs lātī ad portam ascendēbant, sed Mūsaeum nōn tam pulchrum erat quam in fābulīs. latus eius ātrum erat ā fūmō veterī. ubi pars mūrī ōlim ceciderat, aliī lapidēs nunc stābant, et nōn eiusdem colōris erant. ad portam custōs sedēbat, et paucī hominēs intrābant.

"custōdēs Mūsaeī pecūniam amant," inquit Tertius. "ego custōdī dīcam: familia vestra dīves est et Mūsīs dōnum magnum dare vult. hoc semper faciō, et semper bene accidit. vōs tacētis, et dīvitēs estis."

Bellātor statim rēctus stetit. "dīves esse possum," inquit. "valdē dīves."

Octāviāna vestem suam spectāvit, et pulverem in eā. "et sī vērum dīcimus?" inquit. "librōs legere volumus. hoc vērum est, et custōs id intellegere potest."

Tertius eam diū spectāvit. "vērum," inquit. "hoc numquam temptāvī."

 quid Recentiī agunt?