Recentiī post omnēs advēnērunt. via ā forō longa erat, et vestēs eōrum pulvere plēnae erant, et neuter multum dīcēbat. in rem aliēnam intrāverant, et rēs aliēna eōs fessōs relīquerat.

in fīne viae Tertius in umbrā porticūs sedēbat, et arcam in genibus tenēbat. eōs venīre vīdit et nōn surrēxit. prīmum vestēs eōrum spectāvit, deinde vultūs.

Octāviāna aliquid respondēre coepit, sed vōcem paene nūllam habēbat. Bellātor manūs in genibus posuit et spīritum dūxit.

"Alexandrīa nōn est Rōma," inquit Tertius.

nihil plūs dīxit. surrēxit et ad viam lātam sē vertit, et Recentiī quoque sē vertērunt.

trāns viam aedificium magnum stābat, et hoc erat Mūsaeum. columnae altae erant, et gradūs lātī ad portam ascendēbant, sed Mūsaeum nōn tam pulchrum erat quam in fābulīs. latus eius ātrum erat ā fūmō veterī. ubi pars mūrī ōlim ceciderat, aliī lapidēs nunc stābant, et nōn eiusdem colōris erant. ad portam custōs sedēbat, et paucī hominēs intrābant.

"custōdēs Mūsaeī pecūniam amant," inquit Tertius. "ego custōdī dīcam: familia vestra dīves est et Mūsīs dōnum magnum dare vult. hoc semper faciō, et semper bene accidit. vōs tacētis, et dīvitēs estis."

Bellātor statim rēctus stetit. "dīves esse possum," inquit. "valdē dīves."

Octāviāna vestem suam spectāvit, et pulverem in eā. "et sī vērum dīcimus?" inquit. "librōs legere volumus. hoc vērum est, et custōs id intellegere potest."

Tertius eam diū spectāvit. "vērum," inquit. "hoc numquam temptāvī."

 quid Recentiī agunt?