Octāviāna inter mercātōrem et Aegyptiōs stetit et ambās manūs sustulit. Rōmae hoc in forō saepe vīderat: vir gravis inter duōs hominēs stat, et ambō tacent. hīc nēmō tacuit. sed vestis eius Rōmāna erat, et hoc omnēs vīdērunt, et prīmum clāmor paulum cecidit.

Bellātor intereā mēnsam sustulit et rēctam posuit. deinde in terrā sēdit et pecūniam ē pulvere colligēbat, quia nēmō alius id faciēbat. ubi manūs eius plēnae erant, surrēxit.

"cuius est haec pecūnia?" rogāvit Bellātor.

nēmō respondit. mercātor pecūniam spectāvit, et senex Aegyptius quoque, et deinde ambō Bellātōrem. Bellātor pecūniam in mēnsā posuit et manūs retrāxit.

Octāviāna Graecē loquī poterat. magister eius Graecus fuerat et eam multōs annōs docuerat, et nunc verba Graeca lentē redībant. sed hominēs ante eam nōn lentē loquēbantur. mercātor ūnum verbum iterum atque iterum dīcēbat, et hoc verbum Octāviāna bene intellēxit, quia magister eius id quoque amāverat: fidēs.

"fidēs mea," clāmābat mercātor, et manum in pectore tenēbat. "fidēs mea! in hōc forō omnēs fidem meam sciunt!"

senex Aegyptius nōn clāmābat. iuvenem manū tenēbat, et iuvenis sē ā mercātōre retrāxit. deinde senex Octāviānam spectāvit et Graecē lentē loquēbātur, et Octāviāna eum intellēxit.

"nōn dē hāc pecūniā est," inquit senex. "dē omnī pecūniā est, et dē omnibus diēbus."

mercātor rīsit et iterum clāmāre coepit. senex nihil plūs dīxit, sed nōn abiit. duo hominēs erant, et duae rēs, et Octāviāna ūnam vōcem habēbat.

 ad quem Octāviāna prīmum sē vertit?