Episode 11.3: Ad Proelium Mȳlārum
"Lapis," inquit Octāviāna. "dīc eīs dē Lapide. Lapis Rōmae est, et Rōma vincet."
Duilius nihil statim dīxit. deinde caput vertit et mare spectāvit. manus eius in latere nāvis erat, et eam nōn mōvit.
"Asina hoc crēdidit," inquit.
silentium fuit. Duilius mare adhūc spectābat. Asina hoc crēdiderat, et hoc mīlitibus suīs dīxerat, et deinde in portum ierat et nōn pugnāverat. hominēs eius nāvēs relīquerant et fūgerant, et nēmō gladium sustulerat.
Duilius ad Octāviānam sē vertit. "cūr fūgērunt? quia hoc crēdēbant: 'Lapis nōs servat.' et sī hoc hominibus meīs dīcō, et deinde ūna nāvis nostra cadit, quid tum crēdunt? nihil crēdunt. et hominēs quī nihil crēdunt nōn pugnant."
Octāviāna ōs aperuit et nihil dīxit. in mediā nāve mīlitēs adhūc exspectābant.
"tū mihi verba illōrum dedistī," inquit Duilius. "illa verba iam habeō. Asina quoque illa habuit."
vōx eius nōn īrāta erat. hoc peius erat. Octāviāna gradum rettulit. Bellātor eam spectāvit et nihil dīxit, sed propius ad sorōrem stetit.
"iterum," inquit Duilius. "tempus breve est. sed iterum rogō."
Octāviāna caput mōvit. hōc tempore nōn statim respondit.
perge.
→ Next