Episode 10.2: Salvius
Octāviāna cauta erat, et lentē locūta est. "Societās nōs invenīre vult. hoc audīvimus. sed quid ā nōbīs vult? et quid nōbīs dat?"
"et sī negāmus?" inquit Bellātor, et sēdem suam paulum ā mēnsā mōvit.
oculī Salviī ācriōrēs factī sunt. sed nōn īrātus erat. "bene," inquit. "Societās eōs nōn quaerit quī semper 'ita' dīcunt. tālēs multī sunt, et parvī."
deinde ad mēnsam vēnit, et manum prope chartam posuit. "sed rogāvistis. respondēbō."
nōn dē Societāte respondit. dē Britanniā dīxit, et lentē dīxit, sine īrā. Britannia magna erat, et hominēs paucī. iuvenis quī hīc aliquid volēbat amīcum potentem quaerēbat, patrōnum; et patrōnus eī iānuās aperiēbat. sine patrōnō iānuae clausae manēbant.
"cōgitāte dē iuvene quī sōlus est," inquit Salvius. "nēmō eī iānuam aperit. nēmō eī epistulam scrībit. nēmō dē eō cōgitat. tum prōvincia maior fit, et vacua. ego tālēs hominēs vīdī. nōn mortuī sunt; sed nihil fēcērunt, et nēmō nunc nōmina eōrum tenet."
dum haec dīcit, digitum in mēnsā lentē movēbat, ab ūnō fīne ad alterum, ubi nihil erat. deinde tacuit, et Recentiōs spectāvit. sub imāginibus stābat, et sub ūnāquāque imāgine nōmen scrīptum erat.
"sed vōs sapientiōrēs estis quam multī," inquit. "et sapientēs semper interrogant. hoc mihi placet."
Recentiī tacuērunt. Salvius eīs duo in ūnō respōnsō dederat: laudem et timōrem. utrum gravius erat? nesciēbant. Bellātor ad iānuam ātriī spectāvit, et tamen nōn surrēxit. Tiberius quoque ad iānuam spectābat, et nihil dīxit.
perge.
→ Next