in mēnsā Sinistrī iacēbat parvus lapis āter, īdem lapis quem Sinistrus semper tenēbat. nunc sōlus iacēbat, et nēmō eum servābat.

Bellātor eum tetigit. subitō lapis lūxit, et verba in eō appārēbant: verba dē Sinistrō ipsō, et dē modō quō factus erat. Recentiī lēgērunt: Sinistrus nōn erat homō. erat fōrma, ā Dēmiūrgō facta, sīcut Sextus. et, hoc mīrum erat, Sinistrus prīmum magister fuerat: Dēmiūrgus eum fēcerat, et iusserat docēre.

plūra verba erant: dē lēgibus quae Sinistrum tenēbant, dē fīnibus quōs trānsīre nōn poterat. fortasse lībertās Sinistrī nōn erat vēra lībertās. fortasse etiam haec pars lūdī erat.

Bellātor plūra legere voluit. sed perīculōsum erat: Sinistrus omnī mōmentō redīre poterat.

 Recentiī quid faciunt?