Recentiī ad mūrum ātrum iērunt. subitō mūrus mūtātus est, et umbrae in eō rūrsus appārēbant, sīcut in cavō. sed nunc umbrae aliae erant.

Recentiī fōrmās cognōvērunt: umbram montis Vesuviī, et umbram mūrī Rōmulī, et umbram nāvis in marī. et inter eās, umbram hominis longī: umbram Sinistrī ipsīus.

Octāviāna subitō intellēxit rem magnī mōmentī. "Bellātor," inquit, "spectā. hae umbrae nōn sunt vacuae. omnis umbra aliquid vērum nōbīs dīcit. umbra Vesuviī docet nōs dē igne montis; umbra Rōmulī docet nōs dē initiō Rōmae. umbrae nōn sunt nihil!"

et haec cōgitātiō Sinistrō ipsī repugnābat: nam sī umbrae aliquid docent, tum etiam lūdus Dēmiūrgī aliquid docēre potest.

vōx Sinistrī prīmum tacuit. nihil dīxit.

 perge.