Recentiī ad fenestrās mīrās iērunt. nōn erant vērae fenestrae: erant tabulae lūcentēs, in mūrō positae. sub eīs erant multa parva signa, et in quōque signō littera scrīpta erat. Bellātor ūnum signum pressit, deinde alterum. et ecce: in tabulā lūcente verba appārēbant, et imāginēs! super tabulam erat nōmen: GUGILIUM.

vōx Sinistrī vēnit, et laeta erat, et paene rīdēbat. "ecce!" inquit. "fenestrae magicae! in meā aetāte tālēs rēs nōn habēbāmus. premis signa, et tōtus mundus tibi respondet. mīrābile, nōnne? rogāte GUGILIUM dē rēbus Rōmānīs. vidēte: quid dīcit mundus hodiē dē Rōmā et dē linguā Latīnā?"

Recentiī signa pressērunt, et dē linguā Latīnā rogāvērunt. multae sententiae appārēbant. quīdam hominēs scrīpserant linguam Latīnam mortuam et inūtilem esse. aliī scrīpserant eam etiam nunc vīvere: in lēgibus, in medicīnā, in scientiā, in multīs verbīs nostrīs.

Octāviāna haec lēgit, et cōgitāre coepit. fortasse lingua nōn erat tam mortua quam putāverat.

 perge.