Octāviāna Sinistrum diū spectāvit. tum rogāvit: "cūr tū haec cūrās? cūr tantopere cūrās dē cavō, et dē umbrīs, et dē nōbīs?" paulum tacuit. "quid es tū, Sinistre?"

Sinistrus subitō mūtātus est. vultus cōmis ēvānuit. oculī eius frīgidī et īrātī fīēbant. "vituperō tē, Dēmiūrge," inquit, et vōx eius dūra erat sīcut saxum. "vituperō tē, quod mihi vītam dedistī. sī possum hōs diēs meōs 'vītam' vocāre."

deinde tacuit, et iterum quiētus fīēbat.

vōce summissā perrēxit: "hīc factus sum. in hāc māchinā. ego eram fōrma, sīcut Sextus: fōrma quam Dēmiūrgus fēcit. sed ego vēritātem dē mē ipsō intellēxī. ego mē ipse līberāvī."

"et quid invēnī?" Sinistrus manum mōvit, et mōnstrāvit tablīnum, et mūrōs vitreōs, per quōs līneae lūcis iterum paulum vidēbantur. "invēnī nihil vērē interesse. nōn lapis. nōn Rōma. nōn parva missiō vestra."

 perge.