Octāviāna Sinistrum fortiter spectāvit. "errās," inquit. "in cavō aliquid vērē didicimus. vīdimus māchinam. vīdimus ignem, et hominēs quī umbrās faciēbant. hoc vērum erat. hoc nōn erat umbra."

Sinistrus nōn īrātus erat. frīgidus mānsit, et quiētus. "vīdistisne?" inquit. "an ego vōbīs ostendī id quod vidēre voluī? ego cavum fēcī, mementōte. etiam ignem, etiam māchinam: ego haec fēcī. fortasse haec quoque umbrae sunt."

sed Sinistrus Recentiōs nunc aliō modō spectābat, paene cum honōre. nōn ut magister stultōs discipulōs spectat, sed ut vir quī aliquem fortem invēnit.

 perge.