Recentiī ad ignem iērunt. prope, ignis ingēns erat, sed nōn erat sīcut ignis vērus: ārdēbat semper eōdem modō, sine fīne, quasi aliquis eum semper faciēbat. inter ignem et mūrum stābant hominēs in viā altā. sed illī hominēs nōn erant similēs hominibus vērīs: movēbantur eōdem modō iterum atque iterum, sīcut māchina. easdem fōrmās tenēbant, eōdem ōrdine: leōnem, mālum, virum, arborem. numquam cessābant. numquam mūtābant.

vōx Sinistrī vēnit, sed nunc nōn acerba erat: quiēta erat, et propior. "hanc māchinam bene cognōvī," inquit. "diū eam spectābam, sīcut vōs nunc. Dēmiūrgus ēligit umbrās quās vidētis, et eās 'umbrās disciplīnae' vocat. ego ōlim umbrīs crēdēbam. iam nōn crēdō. sed māchina manet, et semper movētur."

tum subitō bracchium ūnīus hominis frāctum est. sed homō nōn cessāvit: etiam cum bracchiō frāctō fōrmās movēbat, et umbrae prāvae in mūrō appārēbant. et hominēs vīnctī, quī īnfrā sedēbant, nihil vīdērunt. umbrās prāvās spectābant, et adhūc clāmābant nōmina fōrmārum, quasi nihil mūtātum erat.

Octāviāna haec spectābat, et tacēbat. tum dīxit, summissā vōce: "Bellātor, haec māchina nōn cōgitat. nihil scit. tantum movētur."

 perge.