Octāviāna et Bellātor auxilium vocāre voluērunt. magnā vōce clāmāvērunt: "estne aliquis hīc? adiuvāte nōs! audītisne nōs?"

vōx eōrum per cavum iit et ad mūrōs saxōsōs pervēnit, et ad eōs rediit. sed nēmō respondit. et in animīs eōrum nūlla vōx sonābat: nam illa vōx, quae anteā semper aderat, nunc tacēbat. in hōc locō nēmō eōs audīre poterat.

aliī hominēs, quī prope sedēbant, īrātī fīēbant. "tacē!" clāmāvit ūnus. "umbrās spectā!" aliī quoque inter sē verba dūra dīcēbant, et Recentiōs dūrīs oculīs spectābant, quod umbrās suās turbābant.

tum vōx Sinistrī vēnit, et in eā rīsus erat. "et quis venit, ō Recentiī?" inquit. "nēmō vōs hīc audit. nēmō vōs hīc videt. illī quī suprā vōs spectābant nunc caecī sunt, quod hic locus meus est. itaque verba vestra vāna sunt. melius est aliquid agere."

Recentiī tacuērunt. intellēxērunt sē auxilium ā nūllō exspectāre posse. nēmō aderat. nēmō audiēbat. erant sōlī in cavō, cum umbrīs et vinculīs. sī exīre volēbant, sē ipsōs servāre dēbēbant.

 nēmō auxilium fert. duae viae manent.