Recentiī, quod nihil aliud facere poterant, umbrās intentē spectāvērunt. paulātim ōrdinem cognōvērunt. semper eaedem fōrmae redībant, eōdem ōrdine: prīmum leō, deinde mālum, deinde vir, deinde arbor. iterum atque iterum. fābula sine fīne.

aliī hominēs, quī prope sedēbant, fōrmās meliōre arte cognōscēbant. ubi umbra leōnis appārēbat, clāmābant: "leō!" ubi mālum, clāmābant: "mālum!" et numquam errābant.

tum aliquid mīrum factum est. ubi homō quīdam omnēs fōrmās rēctē nōmināvit, vōx māgna respondit: "rēctē!" et statim in manū eius appāruit crūstulum. homō crūstulum statim cōnsūmpsit, laetus, et iterum mūrum spectāvit, quod plūra praemia cupiēbat.

Bellātor hoc vīdit et summissā vōce dīxit: "Octāviāna, vidēsne? sī fōrmās nōmināmus, cibum accipimus." vōx eius cupida erat. nam Bellātor cibum amābat.

tum vōx Sinistrī iterum vēnit, et in eā rīsus latēbat. "ita vērō, Bellātor," inquit. "aliī hominēs semper praemia accipiunt, quod ōrdinem umbrārum bene didicērunt. bonī discipulī sunt. vīsne et tū crūstulum? cibus dulcis est."

Octāviāna nihil dīxit. sed aliquid in verbīs Sinistrī eam turbābat. fōrmae in mūrō nōn erant rēs vērae; erant tantum umbrae. et tamen hominēs propter umbrās praemia accipiēbant, et laetī erant. Octāviāna hoc mīrum esse putābat.

 perge.