subitō āēr circum Aenēam mūtātus est. omnēs aliī hominēs immōtī stetērunt, quasi tempus ipsum cōnstitit. et ante Aenēam stābat deus: Mercurius, nūntius Iovis.

"Aenēā," Mercurius dīxit. vōx eius nōn īrāta erat, sed dūra sīcut ferrum. "quid facis? Iuppiter tē videt. hic locus nōn est tuus. haec urbs nōn est tua. Carthāgō Dīdōnis est, nōn tua."

Aenēās nihil dīcere poterat.

"fīlius tuus," Mercurius perrēxit. "cōgitā dē fīliō tuō. Iuppiter fīliō tuō rēgnum in occidente prōmīsit. sī tū hīc manēs, eī omnia auferēs. fāta nōn exspectant, Aenēā. surge. nāvigā. hodiē."

deinde, tam celeriter quam vēnerat, deus ēvānuit. āēr iterum mōtus est. hominēs iterum sē movēbant, et clāmor portūs rediit.

sed Aenēās mūtātus erat. ad Lapidem respexit, quī adhūc in harēnā prope nāvēs erat. diū eum spectābat. deinde manum ad eum tetendit et virōs vocāvit: "tollite. in nāvem pōnite. hodiē nāvigāmus."

Recentiī haec omnia vīdērunt et intellēxērunt: Aenēās iam discēdere parābat. Dīdō nōndum sciēbat. Recentiīs nunc omnia clāra erant.

 mox Aenēās discēdit. Dīdō nōndum scit. quid Recentiī agunt?