Dīdō ad Aenēam vēnit. rēgīna erat, sed nunc nōn sīcut rēgīna loquēbātur. sīcut fēmina quae timēbat loquēbātur.

"audīvī," inquit. "hominēs dīcunt tē discēdere velle, tē ad occidentem nāvigāre velle. vērumne est?"

Aenēās tacēbat. hoc satis erat.

"cūr?" Dīdō rogāvit. "hīc terram habēs. hīc urbem habēs. hīc mē habēs. ex quō vēnistī, tē amābam. quid tibi occidēns dabit quod ego nōn dō? ego tibi omnia dedī: domum, pācem, cor meum. quid deīs dēbēs, quod mihi nōn dēbēs? manē mēcum. hanc urbem tēcum regam."

vōx eius tremuit. "nōlī mē relinquere. tē rogō."

Aenēās Recentiōs aspexit. in oculīs eius Recentiī vidēbant duōs virōs: ūnum quī manēre volēbat, alterum quī fāta timēbat.

 Dīdō verba Aenēae exspectat. quid Recentiī Aenēae dīcunt?