Octāviāna nōn verba sōla dedit: ad Lapidem ipsum accessit. "nōlīte hunc lapidem dēpōnere," labōrātōribus dīxit. "hīc manēre nōn dēbet." Bellātor fūnēs et virōs quī Lapidem trahēbant spectābat. locum quaerēbat: ubi poterat opus tenēre?

Aenēās haec vīdit. sed nōn īrātus erat. contrā, paene laetus, quasi aliquis eum tandem retinēbat.

"cūr mē prohibētis?" rogāvit. vōx eius fessa erat, nōn dūra. "ego hunc lapidem per mare trāxī. per tempestātēs, per bella, per mortēs eum portābam. et nunc, cum terram bonam invēnī, vōs quoque dīcitis: 'nāvigā, nāvigā.'"

ad Carthāginem respexit: ad mūrōs, ad portum, ad Dīdōnem procul stantem.

"dubitābam," Aenēās quiētē dīxit. "semper dubitābam. amābam Troiam, et Troia periit. amābam patrem, et pater periit. nunc Carthāginem amō, et Dīdōnem amō. cūr haec quoque āmittere dēbeō?"

manum ad Recentiōs tetendit. "vōs fāta in nūbe audīvistis. ego fāta numquam vīdī. quid sunt fāta nisi verba? dīcite mihi: quōmodo mē retinēbitis? verbīsne deōrum, an aliō modō?"

 Recentiī Aenēam retinēre volunt. sed quōmodo? quid agunt?