harēna sub pedibus. ventus calidus. odor maris et lignī et sudōris.

Recentiī in lītore stābant. circā eōs Troiānī labōrābant: nautae, fābricātōrēs, servī. nāvēs in harēnā positae erant, magnae et nigrae ā marī longō. et ex ūnā nāve, maximā, hominēs rem ingēntem dēpōnere temptābant.

Lapis Saeculōrum in nāve erat, sed iam in trahā positum. fūnēs tendēbantur. hominēs clāmābant. Lapis lūcēbat, eādem lūce quam Recentiī in Troiā prīmum vīderant, in trahā, in tenebrīs. nunc sub caelō Āfricānō, lūx eius cālidior vidēbātur, ferē aurea.

Aenēās ipse prope nāvem stābat. Recentiī eum cognōvērunt: idem vir, idem vultus gravis. sed aliquid mūtātum erat. oculī eius nōn iam plēnī dolōris erant sīcut Troiae. nunc in eīs erat aliquid aliud: spēs, et dubitātiō, et amor.

ubi Recentiōs vīdit, Aenēās eōs spectāvit quasi memoriam quaerēns. "vōs cognōscō," inquit, lēniter. "aut fortasse putō mē cognōscere. estisne amīcī?"

Sextus, quī ad latus stābat, Recentiīs quiētē dīxit: "mementōte: nihil hōrum vērē accidit. TSTT mundum ex eō quod Rōmānī crēdēbant aedificat. Aenēās est persōna in poēmate. sed Lapis, Lapis in omnī fābulā vērus est."

prope lītus, sub umbrāculō, Dīdō sedēbat cum comitibus suīs. rēgīna Carthāginis, mulier quae ā Tyrō discesserat, quae hanc urbem ex nihilō condiderat. Aenēam spectābat. in oculīs eius amor et imperium pārī modō mīxtī erant.

Aenēās ad Recentiōs sē vertit. "cōnsilium dare dēbētis," inquit. "vōcēs audīvī: fāta mea ad occidentem tendere. ad Ītaliam. sed ego..." ad Carthāginem respēxit: ad mūrōs surgentēs, ad portum, ad Dīdōnem. "ego hīc aliquid invēnī. possumusne Lapidem hīc relinquere? an in nāvibus manēre dēbet?"

 hominēs Lapidem iam dēpōnere temptant. Recentiī iuvāre possunt, aut prohibēre. quid agunt?