classis Poenōrum frācta est. nāvēs aut captae erant aut discēdēbant, et rēmī eārum celerēs erant, et nūlla ad proelium rediit.

in nāve Duiliī nēmō clāmāvit. mīlitēs in nāvibus captīs stābant et arma tenēbant et tacēbant. hominēs post proelium fessī sunt, et nōn statim laetī.

Duilius in puppī stābat et nōn sē mōvit.

aliquid sēcum dīxit. Recentiī verba paene audīvērunt.

deinde galeam dēposuit et eam sub bracchiō tenuit. ad Recentiōs sē vertit.

"lapis mē hodiē nōn servāvit," inquit. "hominēs meī mē servāvērunt. et pōns."

"et hominēs tuī hoc sciunt," inquit Octāviāna. "hoc maius est quam lapis."

Duilius galeam sub bracchiō mōvit. "quid lapis nōn est? hoc nunc sciō. et quid est? hoc vōs quaerite. ego bellum habeō."

Bellātor rīsit, et statim tacuit.

"et quid dē mē scrībent?" inquit Duilius. "hoc nēmō scit."

Octāviāna paulum tacuit.

"columnam habēbis," inquit. "in forō Rōmānō. et in columnā nāvēs erunt."

Duilius eam diū spectāvit.

"bene est," inquit tandem. "sed hodiē nāvem meam servāre volō."

tum lūx in manū Tertiī mūtāta est.

"tempus est," inquit Tertius.

 perge.